De betogers van Occupy Amsterdam zijn niet alleen tegen de banken, maar ook tegen de politiek. Politieke partijen zijn “veel te strak georganiseerd, veel te oubollig”. Op zoek naar nieuwe vormen van verzet.

Woede op het beursplein. Foto: Eva de Valk

Mark Rutte kruipt op handen en voeten over de grond. Aangelijnd, door een bankier in een driedelig pak: een schoothond van het grootkapitaal. Andere betogers zijn niet verkleed maar houden het bij een spandoek: ‘Den Haag is er voor de banken! Wie is er voor ons?’, ‘De top mag graaien, de rest laat zich naaien’, en ‘Belast de rijken. Tel uit je winst!’. Een klein dametje uit haar woede nog eenvoudiger: ze heeft een handschoen op een stok gezet. Een opgestoken middelvinger.

Boos zijn de betogers van Occupy Amsterdam. Zo’n 1.500 demonstranten verzamelden zich afgelopen zaterdagmiddag op het Beursplein in Amsterdam, in navolging van de bezetting van Wall Street in New York. Hun woede richt zich in eerste instantie tegen banken en financiële instellingen, maar ook tegen de politieke partijen en de vakbonden. SP-leider Emile Roemer en PvdA-kamerlid Ronald Plasterk kwamen langs om hun steun te betuigen, maar veel demonstranten hadden daar geen boodschap aan. ‘Dit is niet de plek voor partijpolitiek’, stond op een van de spandoeken. Of, zoals Jelle Brandt Corstius twitterde in de aanloop van de demonstratie: ‘SP’ers en FNV’ers die naar Occupy Amsterdam komen: hulde! Maar laat petjes en ballonnetjes met logo thuis.’ Waarom voelen de demonstranten zich niet thuis bij de klassieke politieke instituties? En hoe willen zij iets veranderen aan het systeem als ze er zelf geen onderdeel van willen uitmaken?

Geld

Ferdinand Lang, een jonge jongen met donkere kleding en een ernstig gezicht, deelt flyers uit van de zogeheten Zeitgeist-movement. Een beweging die af wil van het monetair systeem en oproept tot een nieuwe organisatie van de wereld, gebaseerd op een eerlijke verdeling van grondstoffen. “Alle sociaal-economische problemen komen voort uit ons geloof in geld”,  legt Lang uit. “Geld is een illusie, een manier om banken rijk te maken en anderen buiten te sluiten.” De zittende politieke partijen wijst hij per definitie af, want “zij houden de illusie in stand”. Als je echt vrij wilt zijn, moet je dan ook leren te leven buiten het economisch systeem, denkt hij. Door zelf groenten te verbouwen bijvoorbeeld, je eigen kleding te maken. “Dat proberen wij mensen te leren. Als het systeem echt instort, ben je tenminste in staat jezelf te redden. En anderen natuurlijk.”

Weinig vertrouwen in de politiek. Foto: Eva de Valk

Andere demonstranten hopen dat politici het protest zien als oproep tot ingrijpende hervormingen. Zoals Paul Metz, een man met grijzend haar en een keurige beige mantel. Metz is in het dagelijks leven consultant bij een bedrijf voor duurzame energie, vandaag is hij in Amsterdam om de onvrede te ondersteunen. “De banken hebben de gelegenheid gekregen om zichzelf te veranderen”, zegt hij. “Dat hebben zij niet gedaan.” Hij steekt zijn wijsvinger op: “Nu is de politiek aan zet. Zij moeten de regie nemen. Anders gaat het straks echt mis, en krijg je een oproer van mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt of anderszins de dupe zijn van de crisis.” Politici moeten dus het werk doen, maar zij moeten wel vaart maken. Metz: “Hoe langer ze wachten met ingrijpende hervormingen, des te groter de schade.”

Internet

Dan is er nog een groep demonstranten die het politieke systeem willen vernieuwen via internet. Jos Blok bijvoorbeeld, ICT’er uit Maastricht. Hij is teleurgesteld in de politiek. De laatste verkiezingen heeft hij op Wilders gestemd, maar die bereikt volgens hem niet veel. Het politiek systeem is “veel te strak georganiseerd, veel te oubollig”. Blok draagt een Anonymousmasker, maar aan de achterzijde van zijn hoofd. Zijn gezicht is niet bedekt. “Ik hoef niet anoniem, iedereen mag weten dat ik hier sta.” Het liefst zou hij verkiezingen zien via internet, met referenda en gezamenlijk overleg. Net als bij Anonymous, een club internetactivisten waar hij deel van uitmaakt. Blok: “De meeste stemmen gelden. Duidelijk toch? Nu is het politieke systeem zo dat de meeste stemmen niet gelden. Je kiest ergens voor en daarna wordt het toch dezelfde kliek die het onderling regelt.”

Ook Ruben Vlek, een 25-jarige geschiedenisleraar uit Zoetermeer, draagt een Anonymousmasker. Internet heeft de wereld veranderd, en politici moeten zich aanpassen aan de nieuwe werkelijkheid, vindt hij. “Het gaat om maximale transparantie. Hoe meer informatie, des te beter. Want dan kunnen mensen zelf een keuze maken.” In Berlijn stemden afgelopen maand negen procent op de Piratenpartij, een partij die zich inzet voor privacy van burgers op internet. Daar kan Vlek zich in vinden. “In de oude wereld is het zo dat een klein groepje bepaalt wat de rest te weten komt. De ene procent selecteert voor de rest. Nu kan iedereen zijn eigen informatie selecteren, en bepalen wat hij ervan vindt. Maar dan moet je natuurlijk ook echt invloed kunnen uitoefenen. Daar moet nog iets op worden bedacht.”

Occupy Amsterdam

‘Occupy  Amsterdam’ ging afgelopen zaterdag van start op het Beursplein. De betogers demonstreren tegen de macht van banken en sociale ongelijkheid, in navolging van de bezetting van Wallstreet die vier weken geleden is begonnen in New York. De Occupy-beweging wil een discussie op gang brengen over hoe de samenleving eerlijker kan worden georganiseerd.

Sinds zaterdag zijn er wereldwijd demonstraties onder de vlag van ‘Occupy’, onder andere in Brussel, Rome, Londen, Frankfurt, Tokio en Melbourne.  In Nederland werd zaterdag behalve in Amsterdam ook gedemonstreerd in Den Haag. In Rotterdam en Utrecht vonden demonstraties van kleinere schaal plaats.

Microfoon

Op de hoek van het plein staat een wit busje met een microfoon en geluidsinstallatie, waarbij steeds anderen het woord krijgen. Er is niet één leider, er is niet één boodschap. Iedereen die iets wil zeggen, kan de microfoon krijgen. De banken hebben ons bestolen, zegt een man met een rode clownsneus op. Er is een daklozenopvang voor vrouwen met kinderen waarop wordt bezuinigd en dat is heel erg, zegt een maatschappelijk werkster met overslaande stem. Ik krijg een Wajonguitkering en voel me bedreigd door het rechtse kabinet, zegt een meisje met een autisme stotterend. Laten we met een club mensen afspreken en kijken hoe we de wereldvrede kunnen bevorderen, zegt een ander. De meeste sprekers krijgen een applaus. Alleen als een jongen een samenzweringstheorie uit de doeken doet over “chemtrails”, chemische stoffen die vanuit vliegtuigen over ons heen zouden worden gesproeid, klinkt er boe-geroep.

Henk Keizer, een vijftiger uit Beuningen, schudt zijn hoofd. Hij draagt een SP-trui met een grote tomaat onder een rood SP-windjack. “Dit schiet niet op”, zegt hij geïrriteerd. “Het is allemaal gezellig, iedereen heeft een  mening. Nu staan ze hier en roepen ze ‘actie actie’, maar vanavond ligt iedereen weer thuis op de bank. En de bankiers liggen in een deuk. Die gaan maandag gewoon weer aan het werk.” Als je iets wilt bereiken, moet je je aansluiten bij een politieke partij, vindt hij. Hij kan er niet bij dat slechts 2,5 procent van de Nederlanders lid is van een partij. “Iedereen heeft het over politiek, iedereen doet of hij betrokken is. Maar ze gaan niet over tot echt handelen.” Hoe komt dat? Hij denkt even na. “Nederlanders zijn bang en lui geworden”, zegt hij dan.

Bang en lui zijn Nederlanders niet, denkt Jean Tilly, hoogleraar politicologie aan de UvA. Hij staat tegen het beursgebouw geleund en kijkt naar de vrolijke chaos op het plein. “Deze mensen zijn juist heel betrokken”, zegt hij, “maar hebben het gevoel dat de politiek is vastgelopen. Politici lukt het niet  echte hervormingen door te voeren. Die onvrede zie je in heel Europa. Mensen zoeken naar nieuwe vormen van politieke betrokkenheid.” Internet als mogelijkheid om burgers te betrekken en meer transparantie over besluitvorming zijn daar voorbeelden van. Enthousiast vertelt hij over het project G1000 in België, een initiatief van schrijver David Van Reybrouck. Daarin worden duizend willekeurig gekozen burgers bij elkaar gebracht om te overleggen over de toekomst van hun land in een zogeheten ‘burgertop’. Tilly: “De politieke situatie in België is natuurlijk uitzonderlijk slecht, maar die ontevredenheid over het functioneren van de democratie zie je overal terug.”

Zo'n vijftienhonderd demonstranten op het Beursplein

Of hij denkt dat Occupy Amsterdam ergens toe leidt? Hij fronst en kijkt over het plein. “Eigenlijk is dit de klassieke vorm van protest: de straat op gaan wegens gedeelde onvrede”, zegt hij. “Alle grote sociale bewegingen zijn ooit zo begonnen. Maar er is ook veel dat zo is begonnen en wat niets geworden is.” Na een tijdje moet wel duidelijk worden wat de betogers willen, en wie daar over gaat, zegt Tilly. Er zijn leiders nodig, en een plan. Dat is belangrijk voor de continuïteit.

De betogers beginnen tenten op te zetten. Om twaalf uur ’s staat er één koepeltentje, vijf uur later zijn dat er al een stuk of twintig. Voor een de tenten heeft een betoger een bordje geplaatst: ‘Wij gaan niet meer weg.’

Er wordt fors gesneden in het Sprookjesbos. Met de musical Ontbossing op 28 februari en 1 en 2 maart tonen schrijver Max Roijé en regisseur Michaël van Buuren de realiteit van de bezuinigingen in de kunstwereld.  De crew repeteert met veel humor, maar zonder subsidie.

Amsterdam, 26 jan – Een dikbuikige Repelsteeltje sluipt met een sigaret in zijn mond achterdochtig door het sprookjesbos. Peter Pan stampt achter hem aan en vraagt voor de zoveelste keer zijn naam.“Merde!”, antwoordt Repelsteeltje geërgerd. Achter hen lopen de Gelaarsde Kat, een lompe en verveelde Sneeuwwitje en Raponsje die struikelt over haar lange vlecht. Doornroosje komt aangehuppeld en vraagt hen glimlachend de weg naar het dorp. “Heb je de brief dan niet gekregen?” roept de Gelaarsde Kat. “Je kunt niet terug naar het dorp. Er moet bezuinigd worden op Sprookjes!”

In een zaal van het Crea-gebouw repeteren acht acteurs de nieuwe musical Ontbossing ^[1]. Die spelen zij op 28 februari en 1 en 2 maart  in het M-lab. Zes jaar geleden voerde een deel van de crew de musical al op als eindproject van de Frank Sanders’ Akademie voor Musicaltheater ^[2] in Amsterdam. Toenmalig student Max Roijé (25) schreef het stuk en speelt zelf Peter Pan. “De musical ging over bezuinigingen in de kunsten die toen ook speelden. Nu zijn de bezuinigingen nog veel heftiger.” Een half jaar geleden ontstond daarom het idee om Ontbossing opnieuw tot leven te brengen. “Ik heb het herschreven en weer helemaal actueel gemaakt”, aldus Roijé.

Allochtone sprookjes als eerste weg

Vijf afgestudeerden van de Frans Sanders’ Akademie en drie andere collega’s spelen mee. Zij zijn naast dit gezamelijke project apart bezig met de musicals Zorro, Petticoat, We Will Rock You en Volendam. Michaël van Buuren, vroeger een docent aan de opleiding, doet weer de regie van Ontbossing. Hij presenteerde onder meer de Droomshow ^[3] en Fobiac ^[4] en richtte in 2008 de Willem Nijholt Academie voor Musical en Muziektheater ^[5] op. “I love it!”, roept hij als de actrice van Sneeuwwitje een nieuwe outfit oppert. Zelf loopt hij over van de ideeën. De acteurs kunnen geen halve minuut achter elkaar door spelen. Telkens springt Van Buuren op, doet een nieuwe beweging voor en klapt vervolgens voorover van het lachen.

Maar tussen alle grapjes door sterven tijdens de ontbossing op het podium langzaam bijna alle hoofdpersonen. In het bos is nog maar ruimte over voor één sprookje. Wie bepaalt welk sprookje mag blijven en welke niet? “Hier vind je parallellen naar de huidige politieke situatie”, aldus Roijé. “Niet-Westerse Allochtone sprookjes, zoals Aladdin, moeten er als eerste uit, want die waren er als laatste bij.”

Protest

Doornroosje maakt zich er nog niet zo’n zorgen over. “Ik word gesponsord, want ik doe ook reclames.”, vertelt zij de Gelaarsde Kat.  Intussen is Peter Pan nog steeds bezig de naam van Repelsteeltje te raden. “Frans, van Frans en Grietje?”, probeert hij. Van Buuren slaat op zijn knieën van het lachen. “We gooien álles om”, legt hij uit. “Ik kan ook Frans”, weet Doornroosje de aandacht weer naar zich toe te trekken. “Paturain, da’s pas fin,” ze houdt haar handen op alsof ze een doosje vastheeft. De scènes groeien als vanzelf vol met grapjes. Als Raponsje vertelt over de prins die haar kwam redden uit het torentje, wil Van Buuren er graag wat geroffel van paardenhoeven bij horen. Repelsteeltje trommelt op zijn knieën. Raponsjes verhaal wordt al wat levendiger. Van Buuren wil er ook een paardenbries bij. De lompe Sneeuwwitje weet het geluid te produceren door heel verveelt te zuchten. Het hele gezelschap ligt dubbel van het lachen.
“De musical is een protest tegen de bezuinigingen, maar het is vooral heel leuk om te doen”, vertelt Roijé. “We hebben de vorige keer ook zó veel plezier beleefd”, vult Van Buuren aan. “Maar dit is alleen mogelijk omdat iedereen ernaast werkt.” De musical krijgt geen subsidie. Iedereen werkt vrijwillig mee, ook de geluidstechnicus en de ontwerper van de poster.  “We hopen alle drie de avonden uitverkocht te krijgen”, aldus Roijé. “Dan komen we misschien uit de kosten.” De eerste avond van Ontbossing is al uitverkocht. De tweede en derde avond zijn nog in de verkoop.
Ontbossing is geen familievoorstelling, benadrukt Roijé. Het stuk heet expres niet ‘Sprookjesbos’. “Je moet er bijvoorbeeld niet met een verjaardagspartijtje heen gaan. Dan kom je bedrogen uit als op een gegeven moment Doornroosje wordt afgeschoten.”

Laurens is gekomen om te protesteren. Niet eens zozeer tegen de kabinetsplannen om flink te bezuinigen op het onderwijs, maar meer “om een verandering teweeg te brengen in de gevestigde orde”. Hij doet dit door elke spreker luidkeels te voorzien van een beledigende leus. Intussen klokt hij het ene na het andere Albert Heijn biertje weg en laat af en toe een harde boer. “Laurens! Moet je kijken, daar heb je die trut van de VVD”, roept zijn vriend, die overigens later op de middag zijn shirt zou uittrekken en ‘Laat je niet uitkleden’, op zijn magere lichaam liet schrijven. Aan de VVD heeft Laurens helemaal een hekel, hij pakt zijn houten paal stevig vast en scandeert zijn speciaal hiervoor bedachte leus: “Je moeder is een hoer!!!”.

Boe-roepen
Om Laurens heen staan behalve zijn vijf vrienden vooral brave studenten. Voorzien van spandoeken met leuzen als: “Marja is het spoor bijster”, “Op-Rutte” en “Misschien kan Al Quaida ons opleiden?”, proberen zij te luisteren naar de sprekers op het podium. Ze zijn bijeen om hun stem te laten horen tegen de kabinetsplannen ^[6] om onder meer langstudeerders een boete van drieduizend euro te laten betalen. “Studenten hebben recht op financiële ondersteuning”, roept een van de sprekers vanaf het podium. “Boe”, klinkt er luid. “Maar wacht eens, dat klopt toch gewoon?”, vraagt het meisje naast me aan haar vriendin. “Jawel, maar ik vind het gewoon leuk om ‘boe’ te roepen”, antwoordt ze.

Laurens heeft inmiddels de media en specifiek Rutger Castricum ^[7] van omroep Powned ^[8] ontdekt. Als Castricum ook Laurens ontdekt, deinst hij met zijn roze microfoon naar achter. Hij blijft op vijf meter afstand staan en werpt angstige blikken op de boomlange jongen. Maar Laurens heeft het te druk met de beveiliging: “Nee ik heb geen probleem, als ik nou gewoon een stok wil vasthouden, dan mag ik toch wel gewoon een stok vasthouden?”, zegt hij tegen een jongen met een blauw beveiligingshesje.
Een vrouw met een fototoestel komt op Laurens aflopen. “Kun je voor de foto even je handen voor je mond vouwen en heel hard ‘boe’ roepen?” Dat laat Laurens zich geen twee keer zeggen. “Sorry, kan hij nog even over? M’n instellingen stonden niet goed.” Voor de tweede keer poseert Laurens gewillig voor de camera.

Rode rookbommen
Rode rookbommen en een oorverdovend fluitconcert kondigen de komst van staatssecretaris van Onderwijs Halbe Zijlstra ^[9]aan. “Wat ontzettend leuk dat jullie voor mijn verjaardag allemaal hier naartoe zijn gekomen”, probeert Zijlstra de ijzige sfeer te doorbreken. “Met deze plannen ^[6] willen wij alleen maar voorkomen dat jullie straks een enorme staatsschuld moeten afbetalen.” Zijn opmerking wordt gevolgd door een salvo van boe-geroep en gefluit met de door de SP ^[10] uitgedeelde, rode fluitjes.
“Gaat u wat veranderen aan de plannen?”, wil de presentator weten. Daar kan Zijlstra geen eenduidig antwoord op geven. “JA of NEE?”, roept de menigte. “Ik ga geen dingen beloven die ik niet kan waarmaken”, is Zijlstra’s uiteindelijke antwoord. “Je moeder is een hoer!”, is de reactie van Laurens.

Op de vraag of Laurens na het protest nog iets van plan is, antwoordt hij met een ondeugende grijns: “Ja, we gaan nog iets doen maar ik kan niet zeggen wat”. Als het protest om half vier is afgelopen, rent Laurens met zijn vrienden naar het einde van het veld en verdwijnt uit het zicht.

Intussen is een grote groep studenten op weg naar het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Datzelfde ministerie wordt bewaakt door tientallen politieagenten in felgele hesjes, agenten op grote bruine paarden en ME’ers met gummiknuppels en zwarte wapenschilden. “Hier spreekt de politie”, weergalmt het vanuit een blauw ME busje, “Iedereen gaat nu naar het station, zo niet, dan zullen wij geweld gebruiken”. Er klinken enkele harde knallen en een uitzinnige menigte stormt de gummiknuppels tegemoet.

Image By: Marjolein van de Water

Van 1 tot en met 5 februari protesteren studenten tegen de voorgenomen bezuinigingen van het kabinet op onderwijs. Ze eisen meer kwaliteit in het hoger onderwijs, en zijn tegen het plan om de basisbeurs af te schaffen. In Amsterdam bezetten studenten op maandagochtend een collegezaal.

Amsterdam – De conciërge kijkt verbaasd. Het komt waarschijnlijk niet vaak voor dat om acht uur op maandagochtend vijftig studenten binnen komen lopen. De studenten zien er energiek en opgewonden uit. Ze verzamelen zich in het auditorium van  Crea 2 ^[11], het Culturele Studentencentrum van de Universiteit van Amsterdam (UvA). Daar wordt het plan voor de bezetting van vandaag uiteen gezet.

Lodewijk, een lange magere jongen met bril die niet met zijn achternaam genoemd wil worden, neemt het woord. “Allereerst een update uit Utrecht: het bestuurgebouw van de universiteit daar is zojuist bezet en de deuren zijn gebarricadeerd.” De aanwezige studenten joelen. De toon is gezet, vandaag komt er actie. “Wie wil in het flyerteam? Er zijn mensen nodig om te flyeren op alle faculteiten en locaties van de UvA, de Vrije Universiteit en de Hogeschool van Amsterdam.”

Na deze vraag blijft het angstvallig stil. “Ik heb geen fiets”, bromt een nors kijkende jongen achter in de zaal. Na enig aandringen worden toch vijf mensen bereid bevonden om de kou te trotseren en op de fiets de stad te doorkruisen. Ze gaan op zoek naar andere kritische studenten die zich hard willen maken voor het behoud van de studiebeurs en de kwaliteit van het onderwijs.

^[12]

Image By: Marjolein van de Water

Studenten in Nederland voeren in de week van 1 tot en met 5 februari actie om te protesteren tegen de voorgenomen bezuinigingen van het kabinet. In Amsterdam wordt dit gedaan door een collegezaal te bezetten. In die zaal zullen de hele dag debatten en discussies worden gehouden met docenten, politici en studenten.

Ferdinand Oehme is een van de studenten die met een plastic bekertje vers gezette koffie in de houten bankjes van het auditorium in CREA zit. “We protesteren tegen het voornemen van het kabinet om twintig procent te bezuinigen op onderwijs. Nog meer bezuinigingen gaan ten koste van de kwaliteit van het onderwijs, dat toch al steeds slechter is geworden de afgelopen jaren. Bovendien lijkt het erop dat de studenten grotendeels moeten opdraaien voor de kosten. Dit omdat ze van plan zijn de basisbeurs van 260 euro per maand af te schaffen en er een volledige lening van maken.”

Oehme is aangewezen als persvoorlichter en de andere studenten wordt op het hart gedrukt deze rol te respecteren. “Verwijs alle pers door naar de voorlichters”, zegt Lodewijk. “Voor je eigen bestwil en die van de actie. Je wilt toch niet het risico lopen dat je met je kop op het NOS journaal komt en per ongeluk iets verkeerds zegt?”

Na de briefing gaat het gezelschap naar de Oudemanhuispoort. Een collegezaal bezetten blijkt makkelijk. Gewoon naar binnen lopen, wat spandoeken ophangen en wachten tot het programma begint. “Vinden jullie deze zaal te klein? Zijn jullie teleurgesteld?” Lodewijk kijkt bezorgd rond naar de studenten die in de collegebanken zijn neergeploft.

image by: Marjolein van de Water

Een laptop wordt aangesloten op de beamer in de zaal. Bewonderend en een tikje jaloers kijken de studenten naar de headlines die 0p internet staan over de actie in Utrecht. “Het is natuurlijk wat minder radicaal, een collegezaal bezetten”, zegt Sander Breur, student natuurkunde. “We hebben er wel bewust voor gekozen om niet het Maagdenhuis te bezetten vandaag. Je kunt daar naar binnen gaan en de boel barricaderen, maar ons doel is juist om met mensen in discussie te gaan. We willen dat de actie een open karakter heeft en dat studenten zich welkom voelen om mee te discussiëren.”

Wie de actie vandaag georganiseerd heeft, wil Breur niet zeggen. “We noemen ons ‘de Bezorgde Studenten, we willen ons niet verbinden aan een bestaande organisatie omdat we zoveel mogelijk mensen willen betrekken. Als je je verbindt aan bestaande partijen loop je het risico dat mensen afhaken.” De Bezorgde Studenten worden volgens Breur wel gesteund door de ASVA Studentenunie ^[13], de Universitaire Activisten ^[14], de Internationale Socialisten ^[15],  en de SP jongeren  ROOD Amsterdam ^[16].

image by: Marjolein van de Water

Ook de Landelijke Studenten Vakbond (LsvB) ^[17] steunt de actie. “De minister is ontboden”, zegt Gerard Oosterwijk, voorzitter van de vakbond tijdens een toespraak.  Volgens Oosterwijk is vandaag een nieuwe studentenbeweging opgestaan die de komende tijd moet gaan groeien. Dat minister Plasterk van onderwijs zich uiteindelijk niet laat zien, mag de pret niet drukken. Er is gratis soep en koffie en de sfeer is uitgelaten. “Ga je straks ook naar de afterparty?”, vraagt een meisje met blonde krullen aan de jongen naast haar. “Nee, ik heb een deadline. Morgen moet mijn paper af zijn.”

^[18]