AMSTERDAM, 27 januari – Deelraadslid Serdar Akyol van GroenLinks Nieuw-West beticht zijn voormalige fractievoorzitter van leugens. Akyol stapte woensdag uit de fractie vanwege problemen met fractievoorzitter Avni Turgut en verschillende bestuursleden.

Volgens Turgut was de situatie in de fractie onhoudbaar, omdat Akyol vaak niet bij vergaderingen was, afspraken niet nakwam en zijn aandacht niet bij de politiek lag. Tegen Het Parool zei Turgut gisteren dat Akyol training was aangeboden om te leren hoe hij met zijn rol als volksvertegenwoordiger om moet gaan. “Leugens”, aldus Akyol.

Afbeelding: GroenLinks-logo

Akyol is de tweede in nog geen jaar die de fractie verlaat na een ruzie. Turgut is het enige overgebleven lid van de fractie. In juni 2011 vertrok Martie Spork vanwege “een gebrek aan wederzijds vertrouwen”. Ze ging door als eenmansfractie. Ook Akyol geeft zijn zetel niet op en gaat zelfstandig verder.

Spork gaf vandaag te kennen dat haar vertrek destijds vooral te maken had met het optreden van Turgut. Ook is ze van mening dat de fractie geen goede begeleiding heeft gekregen. Volgens Turgut wordt er echter standaard coaching aangeboden, zowel door de partij als door de gemeente. “Of zij er gebruik van maken, dat is een tweede. Nu denk ik: hadden we het maar verplicht gesteld.”

Turgut noemde Akyol gisteren in Het Parool “licht ontvlambaar” en zei dat Akyol “snel boos en emotioneel wordt als hij kritiek krijgt”. Akyol is er niet blij met het commentaar en herkent zich bovendien niet in de kritiek. “Ik ben vrijwilliger, voetbaltrainer, ondernemer, ik heb personeel rondlopen. Als ik altijd boos zou zijn, dan zou mij dat toch nooit lukken?”, zegt Akyol, die zijn shoarmazaak in Nieuw-West verkocht om de schijn van belangenverstrengeling tegen te gaan. Voor Turgut was het noodzakelijk om in het dagblad de redenen van de breuk toe te lichten. “We moeten verantwoording afleggen aan onze leden en kiezers.”

“Begin december hadden we een fractievergadering. Akyol liep boos weg”, vertelt Turgut. “Hij dreigde toen al dat hij voor zichzelf zou beginnen. Ik heb toen meteen een bemiddelaar van de partij ingeschakeld.” Sinds december hadden de twee geen contact meer met elkaar. “Het bestuur en ik hebben wel initiatief daartoe genomen. Er zouden twee gesprekken zijn, maar bij het tweede kwam hij niet opdagen”, zegt Turgut.

Akyol bestrijdt dat hij wegbleef bij het gesprek. De partij verwijt hij niets. “Ze hebben genoeg gedaan om te bemiddelen. GroenLinks blijft mijn partij.” Om als eenmansfractie door te kunnen gaan, heeft hij wel zijn lidmaatschap opgezegd.

Achmed Baâdoud (39) kijkt tevreden terug op zijn het eerste jaar als stadsdeelvoorzitter van Amsterdam Nieuw-West. De criminaliteit is afgenomen en de buurt is niet meer negatief  in het nieuws. In tegenstelling tot zijn voorganger Marcouch hanteert Baâdoud een strikte scheiding tussen kerk en staat. Al schakelt hij wel graag de hulp van geestelijk leiders in.

Amsterdam, 9 feb- “Ik ben belijdend moslim. Maar wat ik thuis doe, -of ik nou mijn tapijtjes weef of op mijn kop sta- vind ik niet interessant voor de rest van de mensen in het stadsdeel. Maar de mensen in de moskeen, kerken en synagogen zijn wel mijn bewoners waarmee ik contact wil. Dus heb ik alle imams en voorzitters uitgenodigd en gevraagd: wat gaan we doen? Het kan natuurlijk niet dat ik straatcoaches moet inzetten om kinderen om tien uur ‘s avonds naar huis te sturen terwijl de moskeebezoekers na het avondgebed met een boogje om die kinderen heen lopen. Het is ook hun taak om ze mee te nemen richting huis. Ik kan met die  imams en voorzitters over alles praten. Of het nou gaat om afval, antisemitisme of homogeweld.”

Hoe wilt u het geweld tegen homo’s oplossen?

“Het belangrijkste is dat het probleem bij de wortels wordt gepakt. Dat zijn de ouders. Toen er laatst een homopaar werd lastig gevallen heb ik tegen de moeders van de daders gezegd: als u accepteert dat deze mensen lastig worden gevallen, dan bent u morgen aan de beurt met uw hoofddoekje. U weet niet hoe snel die vrouw het probleem heeft aangepakt.”

Ondertussen stemmen steeds meer homoseksuelen op de PVV

“We hebben te maken met twee minderheden: Amsterdammers van Marokkaanse komaf en homo’s. Marokkanen worden gediscrimineerd dus pakken ze weer een ander zwakke groep. Ik praat daarover met ouders en imams en zeg: je bent in een land waar het vrij is om te zijn wie je wilt zijn. Het moet niet uitmaken op welke partij je stemt, we hebben de grondwet en die is voor iedereen van toepassing”.

Zijn alle imams het daarmee eens, ook al wordt homoseksualiteit in de Koran veroordeeld?

“Dat is precies de reden waarom je scheiding tussen kerk en staat hebt. Ik wil helemaal niet dat er geciteerd wordt uit de Koran over homo’s.”

Kunnen de Imams zich daar ook in vinden?

“Ze moeten zich daar in vinden. Ze leven in Nederland. Zoals zij het recht hebben om hier als imam te zijn in de moskee, zo heeft de homo ook het recht te zijn wie hij wil zijn.”

Hoe verloopt zo’n gesprek met imams?

“Ik vraag ze bijvoorbeeld niet alleen te prediken over hoe de profeet in het verleden heeft geleefd, maar ook over de actualiteit. Als wij problemen hebben met groepen mensen die lastig worden gevallen dan moeten de imams in de moskee zeggen: dat accepteren we niet meer.”

Maar u kunt niet zeggen wat er in de moskee gezegd mag worden. Dat is ook de scheiding tussen kerk en staat.

“Nee. Maar ik vraag hen wel betrokken te zijn bij de samenleving. Dat ze geen mooi weer spelen in de moskee terwijl het buiten dondert. Dat kun je niet afdwingen, maar ik heb tot nu toe van geen enkele instantie of persoon te horen gekregen: ik doe niet met je mee. Ik vraag of mensen mij helpen. Daar behaal ik resultaten mee.”

Kunt u daar nog een ander voorbeeld van geven?

“Er kwamen ouderen naar mij toe die zeiden: we vinden het verschrikkelijk in onze buurt. Er staan iedere dag drie jongens en er wordt ingebroken in auto’s en woningen. Ik zei: lieve mensen, jullie zeggen allemaal dat die drie etters dagelijks om één uur de wijk in komen. Wat gebeurt er nou als jullie om tien voor één je jas aan doen en zelf op het bankje gaan zitten. Dat hebben ze gedaan. Daarmee geven ze een signaal: het is ook onze buurt. Ik wil dat iedereen meewerkt en daarbij interesseert het me niet waar je vandaan komt of wat je gelooft.

Iemands achtergrond kan toch van belang zijn?

Welke achtergrond? Ik heb hier honderd verschillende nationaliteiten. Ik wil geen etiketjes opplakken. Ook omdat ik zelf ervaren heb dat ik met mijn Marokkaanse afkomst bij de brandweer mocht werken terwijl mijn vriend, een geboren Amsterdammer, werd geweigerd. Dat heeft mij altijd tegen de borst gestuit.

Wat heeft het nieuwe kabinet voor invloed op de sfeer in Nieuw West?

Ik merk dat mensen zich minder welkom voelen. Zij krijgen nu twee verschillende boodschappen: doe mee (vanuit het stadsdeel) en je bent niet welkom (vanuit de PVV). Het idee om  hoofddoekjes te verbieden in het  openbaar vervoer doet me aan het Amerika ten tijde van de apartheid denken.

Iedereen is het erover eens: Achmed Baâdoud is een vriendelijke, beheerste man. Niemand heeft hem ooit boos gezien. Maar de stadsdeelvoorzitter van Nieuw-West heeft een zware taak. “Hij mag zich wel wat harder opstellen.”

Het is rustig geworden in het Amsterdamse stadsdeel Nieuw-West. Althans zo lijkt het. Want als er iets gebeurt, staat het niet meer direct met grote koppen in de krant. Achmed Baâdoud (38) praat met daders en slachtoffers maar doet dat zonder camera’s erbij. De in mei aangetreden stadsdeelvoorzitter is een bescheiden bestuurder met ambitieuze plannen.

Baâdoud is een gelovig man, een belijdend moslim. Werk en privé houdt hij echter strikt gescheiden en religie, dat is privé. Hij bezoekt zijn geboorteland Marokko nog regelmatig maar Nieuw-West is in alle opzichten zijn thuis. Met zijn vrouw en vier kinderen woont hij in Osdorp en moeder Baâdoud woont een stukje verderop, in Slotermeer.

Baâdoud werd landelijk bekend toen eind vorig jaar de strijd om het PvdA-lijsttrekkerschap, uitmondde in een mediacircus. PvdA prominenten, waaronder voorzitter Lilliane Ploumen, spraken zich uit voor zijn tegenstander Ahmed Marcouch. De lokale leden besloten anders en kozen Baâdoud als lijsttrekker. “De gebeurtenissen afgelopen december hebben hem niet onzeker gemaakt, wel gesterkt in het politieke spel”, zegt PvdA-fractievoorzitter Erwin Spijker.

Een grote forse man met brede schouders. Zijn haar piekfijn gekapt, netjes gekleed met glimmende schoenen. Zijn voorkomen straalt rust en vertrouwen uit. Een vaderlijk type. Terwijl anderen spreken, kijkt hij bedachtzaam voor zich uit. Geconcentreerd maakt hij zo nu en dan een aantekening. Waar zijn collega-bestuurders soms jolig uit de hoek komen tijdens vergaderingen, blijft Baâdoud steeds serieus.

Niet snel een grapje

“Hij is nog aan het groeien in zijn nieuwe rol als voorzitter, hij moet nog een beetje los komen”, zegt Miep van Diggelen, bestuursvoorzitter van PvdA Nieuw-West. Chris Schaeffer (SP) vindt hem “een sympathieke vent” maar mist humor bij Baâdoud: “Ik zou niet snel een grapje tegen hem maken. Ik zou bang zijn dat hij het serieus neemt, dat hij niet doorheeft dat het een grap is.”

Baâdoud heeft een zware taak. De fusie van de drie stadsdelen die samen Nieuw-West vormen, is een moeizaam proces. Het gaat zeker nog een jaar duren voordat alles soepel loopt. Ambtenaren zijn bang hun baan te verliezen en de stofkam gaat door het beleid van de afgelopen jaren. Daarbij komt veel opgehoopt vuil naar boven.

Rustig achterover leunend fuseren is er bovendien niet bij. Het stadsdeel moet 21 miljoen euro bezuinigen de komende periode, kent een werkloosheid van bijna 9 procent en heeft te maken met hoge criminaliteitscijfers.

Maar het is niet voor het eerst dat Baâdoud een moeilijk proces moet leiden. Tot 2006 werkte hij als hoofd van de afdeling debiteuren/crediteuren bij Nissan Europe waar hij een grote reorganisatie mede leidde. “Het was een turbulente periode met veel onrust”, vertelt Martien Heeremans, hoofd personeelszaken bij Nissan Europe.

Het lukte Baâdoud goed om de rust te bewaren en begrip te kweken voor de benodigde maatregelen.“Hij was een natuurlijk leider en zowel voor- als tegenstanders van het beleid, accepteerden zijn gezag. Zijn medewerkers vertrouwden hem volledig”, aldus Heeremans.

Toch viel de reorganisatie hem zwaar, al was dat meer op persoonlijk vlak. “Het betekende dat zijn functie meer inhoudelijk dan leidinggevend werd. Hij zag zijn team vertrekken. Ik denk dat dit een belangrijke rol heeft gespeeld bij zijn keuze weg te gaan bij Nissan. Hij wilde liever leiding geven, dat is ook waar hij goed in is.”

CV Achmed Baâdoud, geboren 10 februari 1972.

• 1985-1989: Tweede Montessori MAVO in Amsterdam
• 1989-1990: Contardo Ferini HAVO in Amsterdam
• 1990-1996: Magazijnmedewerker Nissan Motor Parts
• 1996-1997: Postkamermedewerker Nissan Europe
• 1997-1998: Medewerker debiteuren Nissan Europe
• 1999-2002: Teamleider debiteuren Nissan Europe
• 2002-2006: Afdelingshoofd debiteuren / crediteuren Nissan Europe

• 2002-2004: Lid deelraad PvdA Amsterdam Osdorp
• 2004-2006: Fractievoorzitter PvdA Amsterdam Osdorp
• 2006-2010: Dagelijks bestuur Amsterdam Osdorp, portefeuille economie
• 2010-heden: Stadsdeelvoorzitter Amsterdam Nieuw-West

Rond deze tijd besloot Baâdoud om voor een politieke carrière te gaan. Het was geen makkelijke keuze om het bedrijfsleven te verlaten, zegt PvdA-fractievoorzitter Spijker. “De eerste jaren dat hij deelraadslid was in Osdorp, twijfelde hij nog behoorlijk. Hij had goede vooruitzichten in het bedrijfsleven. Pas toen hij in 2006 bestuurder werd in Osdorp nam hij zijn besluit.”

Vuist op tafel

Zijn collega’s en raadsleden typeren Baâdoud als een voorzichtige, beheerste bestuurder die niet met de vuist op tafel slaat. “Ik zeg niet behoedzaam maar Baâdoudzaam!” lacht Michel Tromp, fractievoorzitter van de VVD. Hij verbaast zich regelmatig over de altijd naar consensus zoekende Baâdoud. Dat bleek al bij de formatieonderhandelingen. “Het liefst wilde hij iedereen in de coalitie hebben. Hij wilde met iedereen om de tafel terwijl van tevoren al duidelijk was dat het een akkoord met D66 en GroenLinks zou worden.”

“Hij wil alles zeker weten en tot in de puntjes uitzoeken voordat hij een stap neemt”, gaat Tromp verder. “Dan legt hij eindeloos uit wat hij doet, waarom en welke risico’s het inhoudt. Hij wil draagvlak creëren. Maar in de politiek moet je spijkers met koppen durven slaan. Soms denk ik: ga bij een verzekeringsmaatschappij werken als je alles zeker wilt weten.”

Partijgenoot Spijker: “Bescheidenheid kan tot traagheid leiden. Zeker nu, met de bezuinigingen moet je adequaat handelen, stevige beslissingen nemen. Hij mag zich wel wat harder opstellen.”

“Zelfs tijdens de verkiezingscampagne was hij op zoek naar de zaken die ons binden, in plaats van de tegenstellingen te benadrukken”, zegt collega-bestuurder Paulus de Wilt (GroenLinks). Hij heeft juist daarom alle vertrouwen in Baâdoud en vindt hem een degelijke voorzitter. “Hij neemt zijn beslissingen weloverwogen en probeert iedereen daarbij te betrekken. Zijn methode kost weliswaar veel tijd maar zorgt ook voor breed gedragen beleid.”

Dat voorzichtigheid niet tot besluiteloosheid hoeft te leiden, bewijst het vorige week gepresenteerde bestuursakkoord. Inclusief een heroverweging waarin de bezuinigingen zijn uitgewerkt. Impopulaire maatregelen worden niet geschuwd. Zo gaan de subsidies op de schop en het parkeertarief omhoog.

Iedere bestuurder presenteerde de eigen portefeuille. “Dat Baâdoud de presentatie niet in zijn eentje deed, typeert hem”, zegt Miep van Diggelen. “Hij creëert meer draagvlak door deze verantwoordelijkheid te delen.”

Kansarme migrant

Baâdoud hamerde tijdens de presentatie van het akkoord steeds op het belang van werken. Hij vindt dat vaders die werkeloos thuis zitten niet verbaasd moeten zijn wanneer hun kinderen zich misdragen. Een goed voorbeeld stellen is essentieel, vindt hij. Er is geen excuus om het niet te maken in het leven.

Zelf is hij een voorbeeld van hoe een ‘kansarme migrant’ het ver kan schoppen. Als jongetje van negen verhuisde Baâdoud van het Marokkaanse Rifgebergte naar Amsterdam. Hij ging in Bos en Lommer naar de Montessori MAVO en deed vervolgens de HAVO op avondschool Contardo Ferrini. Meteen daarna ging hij als magazijnmedewerker bij Nissan aan de slag.

In de jaren die daarop volgden, werkte hij zich langzaam maar zeker op binnen Nissan Europe. Van het magazijn naar de postkamer naar medewerker debiteuren. Naast zijn werk volgde hij verschillende opleidingen om een betere boekhouder te worden en zijn Engels en Frans bij te spijkeren. In 1999 werd hij teamleider en in 2002 afdelingshoofd.

“Baâdoud loste de problemen op die anderen lieten liggen. Dat heeft hem zijn leidinggevende functie opgeleverd.” Martien Heeremans stond regelmatig met Baâdoud te kletsen bij het koffiezetapparaat. Hij herinnert zich hem als een ijverige, rustige man. “Hij raakte alleen gefrustreerd wanneer hij zijn ambities niet waar kon maken.”

Baâdoud gelooft dat de probleemjongeren in zijn stadsdeel zich net als hij omhoog kunnen werken. Ludwig Caupain, manager van MoMoney, een project om kansarme jongeren aan een baan te helpen, waardeert dat in hem. Hij kent Baâdoud als een betrokken man, die een aantal kandidaten persoonlijk heeft aangedragen. “Hij begrijpt dat die jongens gewoon aandacht nodig hebben.”

Toen Caupain hem op een bijeenkomst met voormalig minister Donner hoorde spreken, viel het hem op dat hij alle details over de jongeren kende. “Alle mailtjes die ik hem ooit had gestuurd bleek hij bijzonder aandachtig gelezen te hebben. Dat maakte me blij. Het laat zien dat hij vindt dat ons werk ertoe doet.”

“Zijn interesse voor mensen typeert hem”, zegt Chris Schaeffer (SP). “Laatst maakten we een bustocht door het stadsdeel met de raad, het bestuur en de woningcorporaties. Steeds als we even uitstapten stond hij binnen no time met voorbijgangers te kletsen. En heus niet alleen met Marokkaanse mannen. Hij neemt daar dan rustig de tijd voor, dat vind ik een mooie eigenschap.”

De charmes van Achmed

Want zo stijf als hij overkomt in de raadszaal, zo soepel gaat het hem af met de mensen op straat. “Hij maakt met iedereen een praatje en heeft een uitzonderlijk talent om mensen op hun gemak te stellen”, zegt Miep van Diggelen. In juni werden er speldjes uitgereikt aan bijzondere PvdA-leden en “Baâdoud deed dat op een hele leuke manier”, aldus Van Diggelen. “Dametjes die een speldje kregen omdat ze vijftig jaar PvdA-lid waren smolten weg bij de charmes van Achmed.”

Baâdoud spreekt steevast over Amsterdammers, of over de inwoners van Nieuw-West. Hij weigert mensen op basis van hun etniciteit of religie te benoemen. Ook homo’s wil hij niet in de etalage zetten. “Baâdoud heeft zeker wel aandacht voor de problematiek rondom homo’s in Nieuw-West maar vindt dat je hen geen dienst bewijst door ze in de schijnwerpers te zetten. Daarmee zet je vooral jezelf in de politieke etalage en daar houdt Baâdoud niet van”, aldus Spijker.

Het vertrouwen in Baâdoud is groot, zowel binnen de eigen partij als daarbuiten. Maar het is nog te vroeg om echt iets te zeggen, vindt Spijker. “Nu teren we nog op de goede tijden. Pas in 2012 gaan de bezuinigingen echt een grote rol spelen en zal duidelijk worden of de methode Baâdoud werkt.”

De gemeente Amsterdam wil dat handhavers meer gaan doen dan alleen parkeerboetes uitschrijven. Maar voor de handhavers is vaak niet duidelijk wat wél en niet mag.

“Rijd jij?” handhaver André Schipper duwt de autosleutels in de handen van zijn collega Pim Roozendaal.  “Nee,” zegt Roozendaal, “rijd jij maar.” De sleutels gaan nog een paar keer heen en weer maar uiteindelijk klimt Schipper achter het stuur. Schipper, van huis uit parkeeragent, en Roozendaal, gespecialiseerd in milieuzaken, zijn handhavers, of Buitengewoon Opsporingsambtenaren (BOA’s). De twee gaan niet toevallig als team op pad, het is de bedoeling dat ze van elkaar leren. Parkeeragenten en milieu-agenten zijn namelijk passé. Het zijn allemaal BOA’s, die als het goed is mettertijd allemaal dezelfde bevoegdheden hebben.

Mocht Schipper vroeger alleen fout geparkeerde auto’s beboeten: in de toekomst moet hij ook op kunnen optreden tegen hangjeugd, wildplassers en loslopende honden. En op dezelfde manier kan Roozendaal een auto op de stoep straks niet meer aan zich voorbij laten gaan. Maar voorlopig is het nog wel Schipper die uitstapt als hij een bestelbus pontificaal op de stoep ziet staan: “Ik ga even een autootje schrijven.”

De nieuwe handhaver

Afgelopen mei hield de gemeente een informatiecampagne om de Amsterdammers duidelijk te maken dat de BOA’s ook mogen bekeuren. In de media werd vaak gesproken van ‘stadswachten die nu boetes uit mogen delen.’ Schipper en Roozendaal zijn daar niet blij mee. De term stadswacht ligt namelijk gevoelig. Stadswachten waren langdurig werklozen die Ad Melkert aan een baan hielp, en ze bestaan sinds 2004 niet meer. “Ik ben nooit werkloos geweest!” zegt Schipper verontwaardigd.

Bovendien mochten Schipper en Roozendaal als handhavers altijd al bekeuren. Een woordvoerder van Stadstoezicht legt uit dat het in de campagne vooral ging om zogenaamde toezichthouders. Zij mochten vroeger niet bekeuren, en mogen dat wel nu ze zijn opgeleid tot handhaver. “De informatiecampagne is gehouden vanwege die geschiedenis met toezichthouders.” Nu is nog ongeveer een kwart van de 350 werknemers bij Stadstoezicht toezichthouder. In de toekomst wil de dienst alleen nog  maar handhavers aan het werk hebben. Volgens onderzoek van de dienst Onderzoek en Statistiek van afgelopen september blijkt dat slechts een kwart van de Amsterdammers nu bekend is met “De nieuwe handhaver”. Is er dan veel onbegrip van burgers als ze een bon krijgen? Volgens de handhavers niet. “Amsterdammers weten niet dat ik vroeger alleen voor parkeerovertredingen bekeurde, en nu ook voor andere dingen.”

Parkeerboete

Roozendaal wil nog even langs de moskee, waar hij gisteren een bekeuring heeft uitgedeeld voor een soort terras dat op de stoep stond. “We hadden al eens een waarschuwing gegeven, en gezegd dat ze daar een vergunning voor moesten aanvragen. Dat hadden ze nog niet gedaan, dus kregen ze een boete.” Het terras is nog steeds netjes opgeruimd, maar een straatje terug staat wel een Mercedes op de stoep. Schipper: “Ik pak even mijn portofoon, want die gozer zou nog wel eens naar buiten kunnen komen.”

En inderdaad, zodra Schipper naast de auto staat te schrijven komt er een man uit het naastgelegen pand verhaal halen. “Ik geef u een bekeuring, omdat uw auto op de stoep staat”, legt Schipper uit. De blauwe parkeerschijf die de man uit zijn auto tevoorschijn haalt verandert daar niets aan. “Die geldt alleen als u in een vak staat, meneer. Mag ik uw rijbewijs even zien?” De man wil weten waarom Schipper de bekeuring niet gewoon onder de ruitenwisser stopt. “Zodra ik de bestuurder van de auto staande heb gehouden, ben ik verplicht uw rijbewijs te vragen. Mag ik het even zien?” Eerst gaat de man zijn auto in het parkeervak zetten, maar Schipper loopt niet weg. “Mag ik uw rijbewijs even zien?” De man is stil en kijkt de handhaver een beetje lachend aan. “Als u het rijbewijs niet geeft moet u mee naar het bureau. Dat kost u heel veel tijd.” Maar nog steeds maakt de man geen aanstalten om mee te werken. Wel torent hij grijnzend boven de handhaver uit. “Het is echt heel vervelend voor u als u mee moet naar het bureau, maar als u niet meewerkt kan ik niet anders. U bent de bestuurder, ik moet uw rijbewijs vragen.”

Uiteindelijk gaat de man overstag. Dat hij vervolgens alleen nog zijn straatnaam weet, maar zijn postcode is vergeten neemt Schipper voor lief. “Ik heb zijn burgerservicenummer, dat is het belangrijkste. Je wilt natuurlijk voorkomen dat iemand mee moet naar het bureau voor een parkeerboete, maar in dit geval dacht ik dat hij uiteindelijk zijn rijbewijs wel zou geven.” Met het rijbewijs bleek overigens niets aan de hand. “Het gaat die mannen puur om ego. Ze krijgen van mij een opdracht, en dat willen ze dan niet doen. Ze willen winnen.”

Zijn collega Roozendaal was er niet helemaal gerust op. “Het leek wel even alsof dat gevaarlijk kon worden. Hij was zo stil.” Schipper knikt: “Ik heb liever dat ze me de huid vol schelden. Mensen die schelden, zijn te druk om te slaan.” Dat dit niet uit de hand liep, ligt volgens de handhavers erg aan de manier waarop je het aanpakt. Schipper: “Ik kan me de laatste keer dat ik zo’n agressief voorval meemaakte niet meer herinneren.” En dat is vreemd, want het valt zijn collega van milieu op dat parkeren veel meer agressie oproept dan zijn eigen werk. Roozendaal: “Je mag aan iemand zijn hond komen, of aanspreken op wildplassen, maar kom niet aan zijn auto.” Volgens de handhavers kan zelfs hun uiterlijk verschil maken. “We hadden eens een collega, die kreeg altijd eerst klappen, en dan pas werd er gepraat. Hij had een kop om op te rammen, zeiden wij altijd.”

Fusie stadsdelen
In het park is het aan milieuagent Roozendaal om goed op te letten. Hij spreekt een oudere dame die met twee kinderen en een hond voorbij loopt aan. “Goedemiddag, handhaving, hebt u een opruimmiddel bij u voor de hondenpoep?” De vrouw graait in een handtas. “Ja, een plastic zakje. Maar nu ik u zie”,  gaat de vrouw verder, “mag de hond hier eigenlijk loslopen?” Roozendaal kijkt om zich heen. De vrouw loopt op een groenstrook, waar voormalig stadsdeel Geuzenveld loslopende honden altijd gedoogde. Maar Geuzenveld is inmiddels Nieuw-West. “Ja, dat mag hier”, zegt hij uiteindelijk. Maar Schipper vindt van niet. “Nee mevrouw, als er geen bord staat dat honden los mogen lopen, dan mag het niet.” Roozendaal laat het erbij, en de vrouw loopt verder, hond aangelijnd.  De handhavers raken in discussie over het voorval. “Geuzenveld gedoogt toch loslopen op de groenstroken, daar hebben we die memo over gehad.” “Wat voor memo? Er staan hier toch borden?” Aan het eind van de groenstrook stuiten de handhavers inderdaad op een bord. Maar de hond erop springt vrolijk rond, zónder lijn.

“Het is lastig voor ons om te handhaven in de samengevoegde stadsdelen. Het ene stadsdeel gedoogt loslopende honden op groenstroken, het andere niet. Nu is hier kennelijk een bord neergezet, maar dat wist ik niet”, vertelt Roozendaal. Ook met afval is het lastig. “Het ene stadsdeel zegt dat je dat vanaf zes uur ’s avonds al buiten mag zetten, maar van het andere stadsdeel mag het pas half acht ’s ochtends.” Volgens een woordvoerder van stadsdeel Nieuw-West, wordt er gewerkt aan harmonisatie van de regels, en is er begin volgend jaar meer duidelijkheid.

Voor de BOA’s is de situatie in de nieuwe stadsdelen sowieso verwarrend. De stadsdelen willen namelijk zelf handhavers in dienst nemen voor het werk binnen de grenzen van een stadsdeel, bijvoorbeeld voor problemen met parkeren, afval of honden. Daarom worden handhavers die nu voor Stadstoezicht werken overgeplaatst naar de stadsdelen. Met veel milieu-agenten is dat al gebeurd.

Stadstoezicht gaat dan alleen nog handhavers leveren voor problemen die de grens van een stadsdeel overschrijden, zoals het openbaar vervoer. Voor handhavers van Stadstoezicht is het nog onduidelijk welk werk er precies voor ze overblijft, terwijl ze net zo ver waren om juist alles te handhaven. Overigens is de toekomst nog ongewis, want als het aan het nieuwe kabinet ligt verdwijnen de stadsdelen helemaal.

Roozendaal en Schipper stappen weer in de auto. Het is opvallend rustig. Alle honden zijn aangelijnd en hangende jongeren doen niets dan hangen. Logisch ook, want op iedere straathoek staat vanmiddag wel een agent of een auto van handhaving. Het gesprek komt op Antonie Kamerling. “Wat erg hè? Het was zo’n aardige jongen, ik heb hem wel eens bekeurd. Totaal geen kapsones.”