Kalverstraat, Amsterdam. Foto by Amsfrank, Flickr.com

Binnen Nederland voelen Amsterdammers zich misschien hip, maar volgens kenners en buitenlandse bezoekers doet Amsterdam het op het gebied van mode het minder goed. “Mooie schoenen vinden in Amsterdam is bijna onmogelijk.”

Amsterdam, 15 feb - “In Nederland maakt het niet uit wat je aan hebt. In dezelfde spijkerbroek die je ’s ochtends aantrekt, kun je  ’s avonds door naar een restaurant of een club. In Milaan word je op kleding en accessoires afgerekend”, zegt Marcella (23) uit Milaan. Nadien (27) ziet echter geen verschil tussen modestraatbeeld in Amsterdam en haar stad Düsseldorf. Marina (21) uit Kiev struikelt op naaldhakken over de Dam. Ze begrijpt niet waarom Nederlandse dames vaak geen hakken dragen. “Vandaag ging ik winkelen in Amsterdam. Mooie schoenen vinden in Amsterdam is bijna onmogelijk.”

Peter Leferink, Hoofddocent Fashion & Design van Amsterdamse Fashion Instituut ^[1]vindt dat Nederlandse winkeliers hun opvoedkundige taak laten liggen. “Als een klant de winkel binnenstapt, dan geeft de winkelier geen kledingadvies. Hij vraagt: “Wat zoekt u?” Meestal is het iets wat ‘niet te duur’ is en ‘niet te veel opvalt’. En dat krijgt de klant dan ook nog.” Christian Houkes, directeur van Amsterdamse Modemuseum ^[2], vindt dat Nederlandse winkeliers en hun klanten zich meer door de glamourwereld moeten laten inspireren. “Dit gebeurt in Nederland nog niet echt. Alhoewel daar door films als ‘Sex and The City’ ^[3]en ‘Gooische Vrouwen’ ^[4]langzaam verandering in komt.”

Comfort

Het Nederlandse modestraatbeeld draait voornamelijk om comfort. “In Italië flaneren dames in kleding, in Nederland lopen ze daarin”, zegt Houkes. “In het buitenland is de straat ook een soort catwalk. Nederlandse vrouwen zijn bescheiden, ze spelen graag op safe en zijn bang om boven het maaiveld uit te steken. Ze zijn zuinig en doen weinig impulsaankopen.”

Leferink wijdt de ongevoeligheid voor trends onder andere aan het gebrek van Nederlands mode-erfgoed. “Terwijl Fransen nog steeds het goddelijke zien in mantelpakjes van Chanel ^[5] en Italianen al eeuwen bezig zijn met vrouwelijkheid, hebben Nederlanders niets om naar terug te kijken. Maar ze kijken ook niet naar andere landen.” Leslie Holden, hoofd van de afdeling Design van het Amsterdamse Fashion Instituut ^[6]en hoofdmanager van het merk ‘Individuals ^[7]’ verwijst naar de protestantse achtergrond van Nederland: “Volgens calvinistische opvattingen mag je je identiteit niet laten zien. Je mag ook geen geld uitgeven aan lekker eten en goede drank. In katholieke tradities waren een representatief uiterlijk, goed eten en drinken altijd heel belangrijk.”

Nederlandse mode?

Peter Leferink gelooft niet dat Amsterdamse mode bestaat. “Er bestaat wel zoiets als Nederlandse mode, maar ook dit begrip is discutabel. Nederlanders bewijzen steeds meer dat ze internationale mode maken. Nederlandse designers moeten wel over de grenzen kijken: in Nederland verkopen ze niet.” Nederlandse ontwerpers worden wel steeds bekender. Prinses Maxima draagt kleding van Jan Taminiau ^[8], Victor & Rolf ^[9]hebben de wereldwijde strikjestrend ingezet, Sheila de Vries ^[10]kleedde koningin Beatrix. “Daar zetten wij Nederlandse mode ook mee op de kaart”, zegt Leferink.

Om meer aandacht te krijgen voor mode in Nederland moet volgens Leslie Holden nog een hoop gebeuren, waaronder een bredere opleiding voor jonge designers, betere promotie van topdesigners in het buitenland en grotere internationale bekendheid en toegankelijkheid van Amsterdamse Fashion Week ^[11]. “Daarnaast moeten Nederlandse organisaties die zich met mode bezighouden met elkaar in gesprek gaan om in een gezamenlijk manifest vast te stellen hoe het beeld van Nederlandse mode in de toekomst moet uitzien. Dat moet een gezamenlijke missie worden.”

Geen fashion capital

Volgens Holden heeft Amsterdam weinig potentie voor de titel van een fashion capital, maar wel veel kans om een creatieve hoofdstad te worden. “Nederlandse designers zijn ontzettend creatief, maar velen maken eerder kunstwerken dan Fashion. Maar wat heeft het voor zin om kleding te maken die niemand gaat dragen? Tijdens de laatste Fashion Week was ik gechoqueerd hoe slecht de kwaliteit, ideeën en concepten van de collecties waren, zelfs op de openingsdag. Alleen Spijkers&Spijkers ^[12]lieten kennis van de markt zien. Ze waren de enige die wisten wat een Nederlandse vrouw wil dragen.”

Terwijl deskundigen over Nederlandse modebeeld discuteren, kiezen Nederlandse vrouwen nog steeds voor casual: spijkerbroek en een shirtje, simpel en niet te opvallend.  Eddy (31) uit Sheffield vindt het eigenlijk prima zo. ‘Vrouwen in Nederland zien er goed en verzorgd uit. In Sheffield zijn ze bijna allemaal geblondeerd en kort geknipt. En hoe dikker de buik, hoe korter het truitje.”

^[13]

/ Foto M. Markus, Flickr.com

Bont  is weer in. Consumenten lijken steeds minder oog te hebben voor dierenleed, daarnaast zijn pelsdierfokkerijen meer gereguleerd. Ook de Amsterdam Fashion Week liet zien dat de tijd waarin men moeite had met bont voorbij lijkt te zijn.

Amsterdam, 4 feb – Aan de hoeveelheid bontkragen te zien, is het dragen van bont in Nederland weer in. Kleding met echt bont wordt verkocht in één op de drie kledingwinkels, bleek uit het onderzoek van ‘Goos Marketing Research ^[14]’ uitgevoerd in opdracht van het Nederlandse Bont Instituut ^[15] onder duizend Nederlandse modezaken. Ook in de wintercollectie van 2012, gepresenteerd tijdens de internationale modebeurs Modefabriek in Amsterdam, komt bont veelvuldig voor.

Modeontwerpers

Modeontwerpers die echt bont gebruiken willen liever niet veel kwijt over hun keuze . De woordvoerder van ontwerper Frans Molenaar, bekend van zijn bontcreaties: “Wij hebben in het verleden al zo veel ellende meegemaakt met dierenactivisten, dat wij nu helemaal geen uitspraken over bont meer doen.” Terwijl Nicole van Gemert, directeur van de actiegroep ‘Bont Voor Dieren’ ^[16], beweert dat antibontorganisaties tegenwoordig geen gewelddadige acties meer uitvoeren, ziet een Nederlands merk voor chique dameskleding dat toch anders. “Ik kan u mailtjes van dierenactivisten laten zien, waar de honden geen brood van lusten. Wij willen dan ook niet dat onze naam in dit verband in de krant komt”, laat hun woordvoering weten. “Dat mensen tegen bont demonstreren is hun goed recht, maar mensen bedreigen gaat te ver.”

Het onderzoeksbureau van Maurice de Hond heeft de mening van 1200 respondenten gevraagd over het verbod op pelsdierhouderijen. Zolang dieren conform alle wettelijke eisen voor dierenwelzijn worden gehouden is 57% tegen dit verbod. Uit een enquête van het programma Radar blijkt dat slechts 14,9% van de ruim 62.000 ondervraagden het gebruik van echt bont geen probleem vindt. 71,9% is absoluut tegen.

‘Antibonthouding verleden tijd’

De woordvoerder van het Nederlandse Bontinstituut Ron Haarman, vindt de antibonthouding en angst voor dierenactivisten verleden tijd. “Veel mensen dragen tegenwoordig bont, dus het is niet gevaarlijk om met een bontjas naar buiten te gaan. Ik heb zelf een bontjas, en het enige commentaar dat ik daarop krijg is dat hij erg mooi is.”  Haarman vindt bontgebruik verantwoord, tenminste als het afkomstig is van officiële fokkerijen. “Het meeste bont van dieren die buiten Nederland worden gefokt, komt uit Finland en Denemarken. Leden van bontorganisaties uit deze landen verkopen alleen gelabelde producten en handelen niet in bont van zeldzame dieren.”

Gebruik van bont puur voor het uiterlijk vergelijkt hij met het eten van vlees: “Als wij vlees van de fokdieren zouden eten, zou het alsnog binnen een dag uit ons lichaam zijn. Wat is daar duurzaam aan? Een bontjas gaat wel twintig jaar mee.” Hij ziet het dragen van bont voor de sier als een stapel hamburgers op een barbecue: “Dat wordt ook niet voor gezondheid, maar puur voor het plezier gedaan.”

Ook de Nederlandse Federatie van Edelpelsdierenhouders ^[17] (NFE) snapt de maatschappelijke ophef niet. Nederlandse bontfokkers zijn bang dat fokken van nertsen ook verboden gaat worden. Het laatste politieke debat hierover vond in oktober vorig jaar plaats. ”Wat vooral erg is, is dat de Nederlandse pelsdierhouders tot 2014 miljoenen moeten investeren in dierenwelzijn, terwijl de toekomst van hun bedrijven onzeker is”, zegt de pr-medewerker van de NFE.

‘Toch wel erg’

Dat bont weer salonfähig is wijt dierenactiviste Van Gemert aan minder publiciteit over dierenleed. “Twintig jaar geleden kende iedereen de beelden van zeehondjes die voor hun vacht werden doodgeknuppeld. De jonge generatie kent ze niet meer. Vanwege het fokverbod in Nederland zien wij het leed van vossen, konijnen en wasberen in de kleine kooitjes niet meer. Ook bij de nertsfokkerijen komt niemand langs.”

Ze benadrukt dat liefde voor bontkragen vooral bij ‘een kleine groep jongeren’ naar voren komt. “Jongeren raken snel onder invloed van de bling-bling cultuur en vinden bont mooi als statussymbool “. Om deze jongeren van dierenleed bewust te maken, heeft Stichting Bont Voor Dieren een speciale website opgericht: www.bontkragen.nl ^[18], waar de pijnlijke afkomst van de meeste bontkragen wordt uitgelegd. Ook spreken medewerkers van deze organisatie op straat regelmatig jongeren met bontkragen aan. “Veel jongeren kunnen niet geloven dat hun bontkraag echt is omdat de jas ‘zo goedkoop’ was. Als ze horen dat het bont echt is, vinden de meeste het toch wel erg”, aldus Van Gemert.

Van Gemert denkt dat de strijd tegen het dragen van bont op den duur wordt gewonnen. “Ondanks het feit dat in Italië, Frankrijk en Duitsland nog veel bont wordt gedragen, zijn er positieve veranderingen. De komende Fashion Week in Oslo, die van 14 tot en met 20 februari plaats gaat vinden, is in ieder geval bont vrij.”

^[13]

modefabriek aaiko

Amsterdam, 26 jan.  -De lichten gaan uit. Een paar seconden is het stil. Dan klinkt dansmuziek. Op de catwalk verschijnen modellen in lange vrouwelijke jurken en sportieve broeken van leer gecombineerd met lapjes stof. Wijde tuniekjes, simpele zwarte jurkjes, hoge pumps en laarzen over de knie mogen niet ontbreken. Net als glitter, verwerkt in de materialen en details van de kleding. Dit is de modeshow van het Nederlandse merk Aaiko tijdens de 30^ste editie van de Modefabriek ^[19] in de RAI in Amsterdam.

In 15 jaar tijd is de internationale modebeurs de Modefabriek flink gegroeid. Terwijl er tijdens de eerste editie in 1996 maar 27 deelnemers aanwezig waren, zijn dat er dit jaar meer dan 600. Deelnemers zijn Nederlandse, maar ook buitenlandse ontwerpers. Alles staat in het teken van herfst- en wintercollecties van het seizoen 2011-2012.

Model op zwart paard

Het in zes stukken verdeelde RAI – paviljoen is groot en lijkt onoverzichtelijk. Mooie dames in strakke zwarte catsuits wijzen behulpzaam de weg. Goed geklede eigenaren van meer en minder chique kledingwinkels haasten zich naar de meest verkochte merken, op zoek naar de beste prijsafspraken. Zij kopen hier kleding voor een prijs die ze in hun winkels 2,8 keer hoger mogen maken. Tussen honderden stands met kledingrekken weten zij de weg makkelijk te vinden.

Nederlandse merken doen het goed tijdens de Modefabriek. De stand met strakke vrouwelijke kleding in zwart-wit-rode kleuren van Byoni ^[20] is opvallend. Tussen de kledingrekjes staat een beeld van een zwart paard waarop twee modellen zitten. Ze dragen elegante jurkjes en beenwarmers met rode strikjes. “Dit is onze tweede keer bij de Modefabriek”, vertelt een vertegenwoordiger van het Friese merk. “De vorige keer hadden wij een klein paardje mee, maar in het afgelopen half jaar zijn wij behoorlijk gegroeid. Daarom hebben wij deze keer een groter paard meegenomen.” “Je hoeft niet perse uit Amsterdam te komen om hip te zijn”, verklaart Moniek Miedema, ontwerpster van Byoni.

Jonge avant-garde designers uit de hele wereld worden tijdens hun modeshow ‘Next & Cutting Edge’ met groot applaus begroet door het publiek. Originaliteit wordt op prijs gesteld. De modellen dragen onvoorstelbare constructies van plooien, zakken, spinnenweb en schuim. Maar worden deze creaties wel verkocht? ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’, zegt een vertegenwoordiger van het Nederlandse mannenmerk Escher. De collectie bestaat uit kleding in witte, zwarte, grijze en blauwe tinten, gestructureerd in patronen.  “Of dit gaat lopen is nog de vraag.”  De collectie is geïnspireerd op de werken van  kunstenaar Escher ^[21] en wordt in februari gelanceerd.

Kijken, niet kopen

Bij de stands met winterjassen is het druk. ‘Wij hebben al een winkel in Rotterdam, maar ook in andere Nederlandse steden worden onze jassen verkocht. Europa raakt steeds enthousiaster over bont. In Frankrijk wordt het al heel veel gedragen’,vertelt Rudi Hermans van het merk Akhè ^[22]sa ^[22]. Ook Jacky Luxury ^[23] maakt zich geen zorgen over de verkoop van hun dure winterjassen met grote vossenkragen. ‘Wij gebruiken bont van vossen die vrij in de natuur rondlopen, ze zitten niet in de kleine hokjes van een fokkerij. Dat is ook te zien aan de kwaliteit van het bont’, vertelt een vertegenwoordiger van dit merk. Naast haar begroet  topmodel Kim Feenstra, het gezicht van Jacky Luxury, glimlachend de geïnteresseerde winkeliers.

Terwijl professionals flink onderhandelen, mogen de gewone bezoekers het assortiment alleen bestuderen. ‘Kijken, maar niet kopen’, is de regel voor mensen zonder kledingwinkel. Ook voor de modeshows moeten ze gehoorzaam wachten op de overgebleven plaatsten. Wel kunnen zij zich uitleven in een klein gedeelte van de RAI met tweedehandse kleding van jonge designers. Maar het doel van de bezoekers is niet kopen, maar weten wat volgende winter verplicht in de kast moet. Daarvoor is de Modefabriek een ideale gelegenheid.

Tiffany-sleutel: hét accessoire voor dit voorjaar - foto vociferous, Flickr.com

De Amsterdam Fashion Week komt er aan, en hoewel het nog koud en guur is verschijnen de eerste lentecollecties al in de kledingzaken. Kledingwinkeleigenaresse en styliste Alice Zegerius (47) licht een tipje van de sluier op wat wij dit seizoen kunnen verwachten.

Amsterdam, 12 jan - Alice Zegerius is eigenaresse van een exclusieve kledingzaak op de Beethovenstraat in Amsterdam Oud-Zuid. Ze heeft uiteenlopende klandizie – van nouveaux riches tot modeliefhebbers met een minder dikke portemonnee. Ze blikt alvast vooruit op wat wij eind januari tijdens de Fashion Week in Amsterdam kunnen zien.

“Het nieuwe seizoen begint met pastel- poeder- en snoepkleuren. Het is allemaal lief en vrouwelijk, past bij het thema ‘Alice in Wonderland’. Kledingstukken zijn met roosjes en strikjes afgewerkt. Krinkelende stoffen komen terug. ‘Military’ blijft voorlopig ook nog in, maar nu alleen in de groene teint. Ik vind het een hele moeilijke kleur die niet iedereen staat. Maar dat geldt ook voor pastelkleuren. Naarmate de zomer nadert, komen er ook echte felle kleuren bij: turkoois, rood en heel veel blauw.”

Kleuren en silhouetten

Niet alleen kleuren maar ook silhouetten gaan aankomend seizoen veranderen. “We zijn nog steeds niet af van de skinny-jeans, maar dan niet meer met een hele lage taille. Blazers met pofmouwtjes blijven in en natuurlijk leren jackjes die met alles te combineren zijn. Wijde tunieken zijn nog steeds actueel, rokken worden steeds meer vervangen door echte halflange zomerjurkjes. Lange, wijde en vormloze t-shirts komen in de plaats van getailleerde topjes.”

Accessoires

Zonder mooie accessoires is het zomerseizoen niet voor te stellen. “Sleutels in Tiffanystijl ^[24], dunne armbandjes in de stijl van Cartier ^[25], munten in de stijl van Mi Moneda en verschillende soorten boa’s worden erg populair. Grove riemen worden vervangen door hele dunne riempjes. En ik geloof nog steeds dat regenlaarsjes ook in Nederland populair zullen worden. Het regent hier zo vaak! Binnenkort gaan wij deze laarsjes gewoon met een zomers rokje dragen. Dat zou zo een nieuwe hit kunnen worden.”

Maar wat als echte Tiffany of Cartier onbetaalbaar zijn? Zijn de nagemaakte accessoires ‘not done’? Zegerius heeft daar een andere mening over. “Niet iedereen kan 1500 euro neerleggen voor een echte ketting van Tiffany, maar mensen willen wel met de mode mee. Dat snap ik wel. Bovendien maakt tegenwoordig iedereen van alles na, omdat dat vandaag de dag heel makkelijk is. Veel warenhuizen en goedkopere merken kopen iets van een duur merk, sturen het naar China en hebben meteen een hele partij namaakstukken waar een klein detail aan veranderd is. Alleen als het echt slecht nagemaakt is, kun je daar beter vanaf blijven.”

Nederland ‘underdressed’

In vergelijking met de inwoners van andere Europese landen, zijn Nederlanders niet zo dol op de uitbundige kledingstijl. Dit is ook te zien aan kledingstukken die in de meeste Nederlandse winkels worden aangeboden. De winkel van Alice Zegerius bestaat al zeven jaar en is grotendeels gevuld met sierlijke en chique kleding. “Ik koop wel in wat ik zelf leuk vind, maar houd ook rekening met de markt. Aan hele vrouwelijke kleding zijn Nederlanders nog niet gewend, maar ik bied het toch wel aan. Stoere en sportieve kleding is toch al overal te koop. Ik denk dat de Nederlandse liefde voor stoer en sportief ontstaan is omdat hier bijna nooit wat mag. Zelfs naar gala-avonden komen mensen in een spijkerbroek en houden ze zich over het algemeen niet aan de dresscode. Je bent hier al gauw ‘overdressed’ en je mag bijvoorbeeld geen bontjas aan zonder dat je last van dierenactivisten krijgt. Terwijl ze in België mooi gekleed lopen en wel echt bont dragen. Ik vind persoonlijk, dat het beter is om ‘overdressed’ te zijn dan ‘underdressed”.

Volgens Zegerius ligt dit niet aan hoge prijzen van designkleding: “Je hoeft niet je hele kledingkast vol te hangen met merkkleding. Dure en minder dure kleding zijn goed met elkaar te combineren. Zelfs bij de goedkoopste warenhuizen is altijd wel iets moois te vinden. Dé oplossing voor alle gelegenheden is in ieder geval ‘a little black dress’ met een paar hakjes of ballerina’s. En zo’n jurkje is bij elke winkel wel te koop.”

De één wacht smachtend op een Elfstedentocht, de ander vervloekt de winter en  droomt van tropische oorden. Een serie columns over de winter.

Amsterdam - Elke ochtend opnieuw staar ik minutenlang naar mijn kledingkast. Mijn handen glijden verlangend over de zwierige cocktailjurkjes en verleidelijke rokjes. Maar dan verman ik mezelf. Ik schuif nog even het gordijn opzij en kijk naar de druilerige, grijze droefenis die ons al wekenlang omhult.

In de zomer gaat alles vanzelf. Met mijn ogen dicht trek ik iets uit de kast, die volhangt met felgekleurde shirtjes en andere luchtige kledingstukken. Die combineer ik dan zonder er bij na te denken met een stel vrolijke teenslippers.

Nu sta ik er een kwartier eerder voor op. Graai minutenlang verwoed door mijn kast. Ik verzamel zo veel mogelijk kledingstukken die ik over elkaar kan aantrekken. Onder mijn spijkerbroek draag ik een dikke maillot.

Januari, de koudste maand in ruim tien jaar. De koudste maand die ik in het meer modebewuste deel van mijn leven heb meegemaakt. De sneeuw werd vervangen door een paar fikse regenbuien, maar ook deze eerste week van februari kwam het kwik niet ver boven het vriespunt. Ik kwam tot inzicht: het was tijd voor een warme trui.

Ik trok mijn Uggs aan en vertrok richting Kalverstraat. Mijn creditcard brandde in mijn zak en ik voelde hoe de opwinding zich van mij meester maakte. Ik had immers een verdomd goed excuus. En ach, het was toch opruiming.

Het was al heel lang opruiming. Al in oktober werden met schreeuwende letters de eerste aanbiedingen aangeprezen. Had ik net dat ene wollen jurkje gescoord, lag het een paar weken later voor de helft van de prijs in de schappen.

Volgens een woordvoerder van brancheorganisatie voor de mode CBW-MITEX is de lange nazomer er debet aan. De eerste winterkleding bleef vanwege het warme weer in september langer in de schappen liggen. Winkeliers moesten ruimte maken voor nieuwe partijen en daarom werd de eerste lading al snel met korting verkocht.

Om de modebewuste mensen die in september fanatiek de nieuwe collectie hadden ingeslagen, werd door de minder materialistisch ingestelde Hollanders stilletjes gegniffeld. De rest van het seizoen hield ik mij angstvallig afzijdig van iedere vorm van winterkleding, die immers al uit was voordat ze überhaupt in was.

Tot het moment dat ik mijn aankopen niet verder kon uitstellen.

Ik begaf me dus richting Kalverstraat en stapte een winkel binnen. Overal hingen borden met: wintercollectie 75 procent korting. Tussen de fleurige hemdjes en rokjes speurde ik naar die goedkope wollen truien. Helemaal achterin de winkel vond ik het opruimingsrek.

Daar hingen ze, de wollen truien. De warme, zachte, o-zo-comfortabele wollen truien. Weggedrukt tussen de minuscule jurkjes en schamele rokjes. Er waren nog een paar XS’jes, en een enkele XXL. Maar wel met 75 procent korting.

Als je nou handig bent met de naaimachine, maak je er gewoon twee truien van, suggereerde een gewiekste koper. Mijn gedachten dwaalden af, naar zwierige cocktailjurkjes en verleidelijke rokjes.

Als vanzelf werd ik naar de overige rekken getrokken. Mijn handen gleden verlangend over de spiksplinternieuwe lentecollectie. Nog even wierp ik een blik op de kleurloze, dik ingepakte mensen die buiten tussen de druppels door zigzagden. Ondertussen pakte ik een vrolijk, paars jurkje met spaghettibandjes uit het rek.

Ik kan er toch gewoon een vestje op dragen?

Amsterdam Rauw: een serie over wakker Amsterdam. Op zoek naar eigenzinnigheid waar de betutteling geen grip op krijgt. Vandaag de Anti Fashion Party van modeontwerper Bas Kosters.

AMSTERDAM, 30 jan. – ‘Hallo jongens, meisjes en hermafrodieten,’ roept modeontwerper Bas Kosters. Drie piercings rond zijn mond, drie door zijn neus. Roze haar en make-up. Hij staat op een catwalk in de Flexbar in Amsterdam. Het is zijn Anti Fashion Party.
 
Samen met DJ Wannabeastar organiseerde hij drie jaar geleden de eerste Anti Fashion Party als tegenhanger van het alom heersende modegeweld, aldus de 31-jarige modeontwerper. Blauwe pruik, tijgerprintlegging en felle kleuren passeren de revue. ‘Goed fout’, noemt Kosters het. ‘Het gaat er vooral om hoe je het draagt. Om bravoure. Je attitude is belangrijker dan wat je aanhebt.’ Zaterdag had hij nog ‘de’ openingsshow van de Amsterdam Fashion Week: Heineken’s Beats. ‘Ik heb sinds de eerste editie niet meer op de Amsterdam Fashion Week geshowd, maar aangezien Heineken sponsor is wilden ze dat graag.’ Dat betekent niet dat Kosters zich dan maar conformeert aan ‘de do’s en dont’s in de mode’.

‘De reden dat ik meestal niet op de Amsterdam Fashion Week show, is omdat ik graag mijn eigen identiteit wil behouden. Het kost een hoop geld om deel te nemen. In ruil daarvoor regelt de organisatie natuurlijk een heleboel. De zaal, het licht en ook de uitnodigingen, maar ik wil het liever zelf doen.’ Gisteren, op de vijfde editie van de Anti Fashion Award, ging dan ook alles zoals Kosters en DJ Wannabeastar het wilde. ‘De fashion industry is een heel elitair gebeuren en ik vind het leuk om op deze manier mode dichter naar de mens te brengen.’

Voor de deur van de Flexbar staat rond één uur ’s nachts een dikke rij. ‘Geen VIP-bandjes of hiplijsten’, stond er op de uitnodiging. Toch duwen een paar hipsters zich langs de rij naar binnen. Een succes? ‘Het is bovenal gezellig.’ Kosters is ‘fan van alles wat gezellig is’. Poppen, beesten en speelgoed. Zijn studio op de dertiende verdieping van het World Fashion Center in Amsterdam hangt er vol mee. Koekiemonster en Elmo in de linkerhoek, ook een Barbie. Zijn lievelingsbarbie stamt uit de jaren tachtig en is ‘bijzonder modieus’: Barbie and the Rockstars. ‘Blauwe Metallic jas met een roze bies, dikke fluorescerende plastic draaiarmband en fluorgele kanten sokken.’

Ook bij de Anti Fashion Party doen mensen flink hun best om licht te geven in het donker. Voor het eerst delen Kosters en Wannabeastar de Anti Fashion Awards uit. De criteria: uniciteit, anarchisme, originaliteit en individualiteit. De award voor Anti Fashion Man gaat naar kunstenaar Martin de Waal, de vrouwelijke variant is voor stijlicoon Anouk Tan. De award voor het Anti Fashion label gaat naar And Beyond. Meubelstukken, organisatiebureau voor ‘spraakmakende’feesten, gaat er met de Anti Fashion Organsiatie Award vandoor. Kosters: ‘Het klinkt misschien als een lachertje, maar voor ons is het een serieuze prijs. Ik kan mezelf niet laten winnen, maar ik had hem graag op de kast staan.’

Naast modeontwerper is Kosters DJ Broekjevol, illustrator, maakt hij poppen, objecten, installaties en muziek. Kosters denkt het liefst multidisciplinair. Op de flyer voor het feest staat groot het “Weet-ik-veelmannetje”, een cartoon. ‘Hij is een beetje het icoon geworden van de party. Hij stamt uit mijn protestcollectie uit 2007.’ Het mannetje heeft een spandoek in zijn hand waarop “Weet ik veel” staat geschreven. ‘Hij protesteert, maar weet eigenlijk niet waarvoor´, zegt Kosters. ´Het is een commentaar op de klaagcultuur van tegenwoordig. Klagen over de rij bij de bakker, klagen omdat de peuters in het kinderdagverblijf te veel lawaai maken bij het spelen. Voor mijn gevoel ging men vroeger alleen de barricades op voor ernstige zaken, tegenwoordig protesteert men voor futiliteiten.’

McKey Sullivan en Samantha Potter, winnares en nummer twee van America’s Next Top Model seizoen elf, zijn vanavond ook van de partij. ‘Yeaheah. We love it. It’s a lot more open than in the United States.’ Op een catwalk dansen modellen uitbundig in de kleren van Kosters Heineken’s Beats collectie. Het publiek doet mee. Uit de boxen schalt: ‘All this hassle for fashion, I rather have a beer.’